Is delen het nieuwe hebben?

Is delen het nieuwe hebben

Date night! We hadden afgesproken voor een hippe wijnbar in hartje Den Bosch. Voor mij geen ongewone situatie: ik date graag en ik date veel. Is het niet als onderdeel van de zoektocht naar de ware, of die nou wel of niet bestaat, dan toch zeker wel om interessante mensen te ontmoeten en mijn horizon te verbreden. Zelden zoveel inkijkjes gehad in de levens van onder andere psychologen, kindertherapeuten, hondentrainsters en leerkrachten sinds in 2018 mijn relatie op de klippen liep.

Maar ondanks het feit dat (blind) daten mij niet vreemd is, was ik voor deze date toch iets meer gespannen dan normaal. Deze vrouw kende via een dating app, tot zover niets nieuws. Wat anders was, was dat de betreffende app zich in het bijzonder richt op mensen die iets meer of juist iets anders zoeken: koppels op zoek naar een derde persoon, singles met bijzondere wensen op zoek naar gelijkgestemden, en ruimdenkende durfals die (van) alles een keer willen proberen. Hoe ik op die app terecht kwam? Lang verhaal. Korte versie: een spannend feestje, een persoonlijke ontboezeming en een bijzondere ervaring.

Goed, ik kwam dus online in contact met de vrouw in kwestie, die naar eigen zeggen gelukkig getrouwd en moeder van twee kinderen was. Zij en haar man hadden hun relatie tot ‘open’ verklaard en maakten, ieder afzonderlijk, afspraakjes met anderen. Inzet: een spannende avond, met het liefste een dito nacht tot gevolg. Niet meer, niet minder. Zelf kan ik me daar nog altijd weinig bij voorstellen: in mijn beleving is exclusiviteit een voorwaarde voor een goede relatie, en een gebrek daaraan een recept voor mislukking. Hoe kan dat werken? Met deze vraag in mijn achterhoofd en aangetrokken door een kleurrijk levensverhaal en een serie fraaie foto’s, ging ik die bewuste avond naar Den Bosch. Het was de week tussen Kerst en Oud & Nieuw, een periode van, in mijn geval, veel familiebezoekjes, waarna mijn vrijgezelle lijf en geest me laten merken bemind te willen worden.

En zo vond ik mezelf op de avond in kwestie iets voor acht uur terug in ‘een van de meest hippe eet- en drinkgelegenheden in Den Bosch’. Dat ‘hip’ viel overigens best mee, het was er vooral krap en vol. Ik besloot een strategische positie te kiezen bij de deur, half verscholen achter een Kerstboom en  quasi verdiept in mijn telefoon, terwijl ik met een schuin oog de slecht verlichte straat afspiedde. Tien minuten te laat stond ze opeens voor me: lang, blond, iets ouder ogend dan ik me had voorgesteld, en bovenal vastberaden. Mijn eerste gedachte: (ook) zij doet dit vaker.

Bij sommige dates laat de diepte lang op zich wachten, of blijft zelfs volledig achterwege, wat in mijn geval ofwel leidt tot een kortstondige ontmoeting oftewel tot snelle seks. In het geval van deze date was diepgang echter min of meer verzekerd, want met, in haar geval, een partner thuis op de bank die wist van mijn bestaan, moet er wel over motieven, verlangens, gevoelens en regels worden gesproken. In een mum van tijd kwamen haar huidige relatie, eerste en enige keer vreemdgaan en behoefte aan intimiteit met anderen dan alleen haar eigen partner ter sprake. Een behoefte die haar wederhelft in eerste instantie niet deelde, maar uiteindelijk had ook hij de smaak van een open relatie te pakken. Hun omgeving weet van niets, deze mensen leiden een dubbelleven. Het ene weekend quality time samen, het andere ieder voor zich ‘buiten spelen’. Is mama van huis, dan past papa op de kinderen, en omgekeerd. Laatste ontwikkeling: de kinderen worden ouder en mondiger, en stellen steeds meer vragen over hun ouders’ afwezigheid in de avond of in de nacht.

Vergeleken met dit dateleven is het mijne veel minder bijzonder. De dates zijn talkrijk, maar veel minder complex. Vrijgezel zijn heeft zo zijn voordelen. Gedurende ons gesprek streden twee gevoelens om voorrang: enerzijds verwondering dat hij en zij elkaar blijkbaar voldoende vertrouwen om te kunnen toegeven aan hun diepste verlangens, anderzijds verbijstering over hoe dit leven is georganiseerd en welke rol ik daarin mogelijk mag vervullen. Ik luisterde gefascineerd, bleef de ene vraag na de andere afvuren. Ze gaf steevast geduldig antwoord, en ik merkte dat ik mij langzaam maar zeker in haar begon te verliezen. Het suisde in mijn hoofd: waar haar leven rijk en fantastisch leek, was het mijne maar leeg en saai. Vrijheid, blijheid. Althans dat dacht ik toen, later zou ik daar van terugkomen.

De avond naderde zijn climax. Dat wisten we, dat voelden we, dat straalden we volgens mij ook uit. Een voorzichtige kus was al gevolgd door een diepe tongzoen, haar warme adem in mijn hals bezorgde me kippenvel. Een hotelkamer was niet voorhanden, we hadden ons aanvankelijk voorgenomen het rustig aan te doen. Dat goede voornemen sneuvelde al rond de klok van tien: pure lust won op dat moment van gezond verstand. Ordinair zoenend verplaatsten we ons naar een parkeergarage onder het station, waar onze auto’s stonden geparkeerd. Van gêne was geen sprake meer, de schaamte waren we reeds voorbij.

Hoewel niet de eerste keer dat ik in een auto de liefde bedreef, gaat het nooit zo soepel als in de film Titanic: zelfs op de achterbank van een Volvo is het maar behelpen. Handen, lippen en kledingstukken overal, de ramen flink beslagen. Gesproken werd er nauwelijks meer, we wisten wat ons te doen stond en waren er goed in.

Het was ver na middernacht dat deze vrijpartij tot een einde kwam en zij zich, half achter de autodeur, in haar kleren hees. Soepeltjes en met diezelfde vastberadenheid waarmee ze zich aan het begin van onze date aan mij had voorgesteld. Ik bleef onder de indruk. Maar zo heet als de seks was, zo koeltjes was het afscheid. Toen ik de lichten van haar auto zag verdwijnen in de nacht, twee kinderzitjes op de achterbank als herinnering aan het leven dat thuis op haar wacht, wist ik dat ik deze vrouw nooit meer zou zien. Ditmaal was ik het speelkameraadje, volgende keer mag een ander. In gedachten zag ik haar thuis in bed stappen, het lichaam misschien nog warm en met de sporen van onze ontmoeting, terwijl haar partner vraagt: “En, hoe was het met Jasper?” Ik kon een grimas niet onderdrukken. 

Delen is voor sommigen duidelijk het nieuwe hebben.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *